تولد

لحظه ئی که ساعت ها و قطب نماها

در زیر فشار مه

         می ترکیدند

و دریا ، تمام معنایش را

              در من ریخت

از خواب ها و معبر ها

             رهائی تراوید

من از فواصل مهیب فضا

که نوسان مدامش

از حدود شناسائی حرکت بیشتر بود

                      مواج و رقصان

                             به دنیا آمدم

دنیای من سکوت متراکمی بود

   که در نهایت صدا خرد می شد

و آسمانی از بدخشانی آبی

       تلاطم کرانه هایش را

                   مواظبت کرد

ای ناخدای من

این پلکان دریائی را بشناس

و این پرندگان خیس را

          در قفس اعماق رها کن

که :

از خواب ها و معبر ها

رهائی می تراود

و سکری ژرف

بگونه نسیم

   چونان دنیائی از عناصر شک

                         که همواره

بر دریچه ذهنم وزان      

در لحظه ای که قطب نماها و ساعت ها

در زیر فشار مه می ترکیدند

سفینه ام سرشار از کالاهای وحی

در جاده های رویائی

به سنگینی و صلابت

فرو می رفت

 دل من می سوزد

که پرستوها را پر بستند

که پر و بال کبوتر ها را بشکستند

و چه امید عظیمی به عبث انجامید .

خوب یادم دادند

که حقیقت تلخ است .

تلخ می خواهم حرفی بزنم .

ماه ای دوست سخی ست

شب سخی تر از ماه

ماه              

روشنی را هر شب

به زمین می بخشد ،

و شب آرامش را بر مردم .

فکر تنهایی شب را نکنیم .

شب مرا خواهد داشت .

شب تو را خواهد داشت .

جوهر ماه که درشیشه تنهائی نیست .

ماه جفتش را در آینهء تاقچه مان خواهد جست .

ماه جفتش را در آینه ها خواهد جست

من تنها هستم .

تو تنها هستی .

من و تو تنهائیم .  

برف ( بیژن الهی )

تنها یکبار می توانست

در آغوشش کشید .

و می دانست آن گاه

چون بهمنی فرو می ریزد

و می خواست

به آغوشم پناه آورد :

نامش برف بود

تنش ، برفی

قلبش از برف

و تپشش

صدای چکیدن برف

بر بامهای گاهگلی ...

و من او را

چون شاخه یی که به زیر بهمن شکسته باشد

دوست می داشتم .

بنام او ...

سلام . از همه دوستان عزیزم ممنونم که به وبلاگم میان و منو مهمون چشای قشنگشون میکنن .

این پست عکس دو تا گل پسرو گذاشتم که خیلی برام عزیزن و قربون هر دوتاشون برم .

یکی داداشی گلم علیرضا جون . اون کوچولو هم ابوالفضل جونم که خیلی ناز و دوست داشتنی .

آرزو مند آرزوهای دوستای گلم . بای .