آنچه تازه نیست ( احمد رضا احمدی )

آنچه تازه نیست لالای ساعت دیواری کهن بر نوزاد خود

که :

فرجام همه راه ها به اندوه می انجامد

و سکوت دلیل پذیر نمی تواند بود

سکوت خطا نیست اما جذبه ندارد

سکوت ها ، پندارها ، تا مرز رویا تاریک و وهم انگیزند

و حقیقت مرده تلاش می کند

سقف هر پناه گاه ، سفالین و نفوذناپذیر است

و آسمان آبی نیست

انباشته از تاریکی است

پنجره را که گشودم شب بوی غم می داد

ستاره ها را که چیدم در میان دستمال کولی ها پلاسیدند

شکوفه های نو رسته خسته بودند ودر یخبندان شب مردند

ساعت دیواری گنگ بود و اشتیاق ضجه داشت

و اندوه باغ ، گل های یخ را آب کرد

اما فرجام این کوره راه به اشتیاق انجامید