|
من و تو ، درخت و بارون ... ( احمد شاملو )
من بهارم ، تو زمین
من زمینم ، تو درخت
من درختم ، تو بهار .
ناز انگشتای بارون تو ، باغم می کنه
میون جنگلا طاقم می کنه ،
تو بزرگی ، مث شب .
اگه مهتاب باشه یا نه
تو بزرگی
مث شب .
خود مهتابی تو اصلا ، خود مهتابی تو .
تازه ، وقتی بره مهتاب و
هنوز
شب تنها ، باید
راه دوری رو بره تا دم دروازه روز ،
مث شب گود و بزرگی . مث شب .
تازه ، روزم که بیاد ،
تو تمیزی
مث شبنم
مث صبح .
تو مث مخمل ابری
مث بوی علفی
مث اون ململ مه نازکی .
اون ململ مه
که رو عطر علفا ، مثل بلاتکلیفی
هاج و واج مونده مردد
میون موندن و رفتن
میون مرگ و حیات .
مث برفای تو .
تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه
مث اون قله مغرور بلندی
که به ابرای سیاهی وبه بادای بدی می خندی ...
من بهارم ، تو زمین
من زمینم ، تو درخت
من درختم ، تو بهار .
ناز انگشتای بارون تو ، باغم می کنه
میون جنگلا طاقم می کنه .
|
