زندگی بی معناست 

مثل يک شادی پوچ

مثل يک درد عميق

مثل يک کبوتر بی پر و بال

زندگی بی معناست مثل يک پاييز زرد

*******

و اکنون عشق را همچون ديواری می پندارم که بين من و توست ...

کاش در دهکده عشق فراوانی بود

توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف بهم میکردیم

مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

سلام خوبین بچه ها . این مطلب ویادم نیست از کجا برداشتم خیلی زیبا بود که نوشتم .

يک ترانه بسيار کوتاه

زمانی که من صادق و جوون بودم اتفاق بدی برام افتاد...

يک نفر قلبم رو شکست و مرا تنها گذاشت...

اما اتفاق بدتر زمانی بود که من بزرگتر شدم و قلب کسی رو شکستم...

عشق گاهی نفرين است و شکستن قلب عاشق بدترين نفرين...

سفرام بدون تو با خوشی همراه نبوده

بی تو غم شعرای تنهایی من رو سروده

سفرا دستای تنها رو بهم میرسونن

سفرا بدون یار قلب و دل و میسوزونن

غم رفتن از دیارتو برام باعث بی طاقتی

همه لحظه هاش برای من پر از خستگی

توی پیچ و تاب جاده اسم تو ترانه ای بود

روی لبهام یاد تو بهانه ای بود توی شبهام

بودنت یه حس زیبا که نمیشه دیگه تکرار

بی تو بودن مثل پاییز مثل یک

 قاب شکسته روی دیوار

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذرگهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست

وگرنه بر درخت تر کسی تبر نمی زند .

باغ بارانی...

کسی من را نمیپرسد   کسی من را نميجويد

           کسی تنهايی من را نميگريد 

دلم در حسرت يک دست     

            دلم در حسرت يک دوست

دلم در حسرت يک بی ريای مهربان مانده است 

کدامين يار من را ميبرد تا انتهای باغ بارانی؟

کدامين آشنا آيا به جشن چلچراغ مهمان ميکند من را

و اما با توام

      ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهايی!  

تو که حتی شبی را هم به خواب من نميايی

تو حتی روزهای تلخ نامردی

         نگاهت

     التيام دستهايت را دريغ از من نميکردی

من امشب از تمام خاطراتم با تو خواهم گفت

من امشب با تمام کودکيهايم برايت اشک خواهم ريخت                                                           

من امشب دفتر تقويم عمرم را

     به دست عاصی دريای نا آرام خواهم داد

همان دريا که بغض شکوه هايم

          در گلوی موج خيزش زخم بر ميداشت

همان دريا که ميگفتی

             تو را در من تجلی ميکند

                 ای دوست!!!!

بگو ای آنکه بی من تنهای تنهايی!

   کدامين يار من را ميبرد تا انتهای باغ بارانی؟! 

و سالهاست که دیوانه ای بی آزار ،

                         هر روز عصر ،

بروی نیمکت پارکی کنار گل های رز

می نشیند و با چشمان بسته ،

در انتظار صدایی ست

تا او را بخویش بخواند .

سلام بچه ها خوبین .

این شعر و نوشتم برای دوست خوبم علی ( گنجینه عشق 2 )

این روزا  ( مریم حیدرزاده )

این روزا عادت همه رفتن و دل شکستن

درد تموم عاشقا پای کسی نشستن

این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگی

گردای رو آیینه ها فقط غم زندگی

این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدن

مشکل بی ستاره ها یکم ستاره چیدن

این روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدن

آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدن

این روزا آسمون مون پر از شکسته بالی

جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالی

این روزا کار آدما دلای پاک و بردن

بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردن

این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتن

ساده ترین بهونه شون از هم خبر نداشتن

این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفایی

جرم تموشون فقط لذت آشنایی

این روزا توی هر قفس یکی دوتا قناری

شبا غم قناری ها تو خواب خونه جاری

این روزا چشمای همه غرق نیاز و شبنم

رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه

این روزا ورد بچه ها بازی چرخ و فلکه

قلبای مثل دریامون پر از خراش و ترکه

این روزا عادت گلا مرگ و بهونه کردن

کار چشای آدما دل رو دیوونه کردن

این روزا کار رویامون از پونه خونه ساختن

نشونه پروانگی زندگی ها رو باختن

این روزا تنها چارمون شاید پرنده مردن

رو بام پاک آسمون ستاره رو شمردن

این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن

مردم دیگه تو دلاشون یه قطره دریا ندارن

این روزا فرش کوچه ها تو حسرت یه عابر

هر جا یکی منتظر ورود یه مسافره

این روزا هیچ مسافری برنمیگرده به خونه

چشمای خسته تا ابد به در بسته میمونه

این روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندن

خلاصه حرف همه پر زدن و نموندن

این روزا درد آدما فقط غم بی کسی

زندگی شون حاصلی از حسرت و دلواپسی

این روزا خوشبختی ما پشت مه نبودن

کار تموم شاعرا فقط غزل سرودن

این روزا درد آدما داشتن چتر تو بارون

چشمای خیس و ابری شون هم پای رود کارون

این روزا دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن

یه وقتا توی زندگی همدیگرو جا میزارن

جنس دلای آدما این روزا سخت و سنگی

فقط توی نقاشی ها دنیا قشنگ و رنگی

این روزا جرم عاشقی شهر دل و فروختن

چاره فقط نشستن و به پای چشمی سوختن

اسم گلا رو این روزا دیگه کسی نمیدونه

اما تو تا دلت بخواد اینجا غریب فراونه

این روزا فرصت دلا برای عاشقی کمه

زخمای بی ستاره ها تشنه ی یاس مرحمه

این روزا اشک مون فقط چاری بی قراری

تنها پناه آدما عکسای یادگاری

این روزا فصل غربت عشق و بیدای مجنون

بغضای کال باغچه ها منتظر یه بارون

این روزا دوستای خوبم همدیگرو گم میکنن

دلای پاک و ساده رو فدای مردم میکنن

این روزا آدما کمن پشت نقاب پنجره

کمتر میبینی کسی رو که تا ابد منتظره

مردم ما به همدیگه فقط زود عادت میکنن

حقا که بی وفایی رو خوبم رعایت میکنن

درسته که اینجا همه پاییزا رو دوست ندارن

پاییز که از راه میرسه پا روی برگاش میزارن

اما شاید تو زندگی یه بغض خیس و کال دارن

چنتا غم و یه غصه و آرزوی محال دارن

این روزا باید همه مون برای هم سایه باشیم

شبا یکم دلواپس کودک همسایه باشیم

اونوقت دوباره آدما دستاشون و پل میکنن

دردای ارغوانی رو با هم تحمل میکنن

اگه بهم کمک کنیم زندگی دیدنی میشه

بر سر پیمان میمونن دوستای خوب تا همیشه

اما نه ! فکر که میکنم این کار یه کار ساده نیست

انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نیست

تو اگر به هر نگاهی ببری هزارها دل

نرسد بدان نگارا ! که دلی نگاهداری !

نام من عشق است ، آیا میشناسیدم ؟

زخمی ام ، زخمی سراپا میشناسیدم ؟

با شما طی کرده ام راه درازی را

خسته هستم خسته ، آیا میشناسیدم ؟

راه شش صد ساله ای از دفتر حافظ

تا غزل های شما ، آیا میشناسیدم ؟

این زمانم گر چه ابر تیره پوشیدست

من همان خورشیدم ، آیا میشناسیدم ؟

پای رهوارش شکسته سنگلاخ دهر

اینک این افتاده ازپا را میشناسیدم ؟

میشناسد چشم هایم چهره هاتان را

همچنانی که شما ها میشناسیدم

این چنین بیگانه از من رو مگردانید

در مبندیم به حاشا میشناسیدم ؟

من همان دریایتان ای رهروان عشق

رود های روح دریا میشناسیدم ؟

اصل من بودم ، بهانه بود فرعی بود

عشق قیس و حسن لیلا میشناسیدم ؟

در کفه فرهاد تیغه من نهادم من

من بریدم بیستون را میشناسیدم ؟

مسخ کرده چهرام را گر چه این ایام

با همین دیدار حتی میشناسیدم ؟

من همانم آشنای سالهای دور

رفته ام از یادتان ، یا میشناسیدم ؟

طلب کردن عشق خوب است اما عشق ورزیدن بدون طلب کردن آن بهتر است . ( شکسپیر )

کسی که عشق میکارد اشک درو میکند . ( پلین )

ساعت گهنه دیوار هی دقیقه ها رو نشمار

کاش که هرگز نیاد از راه لحظه خدانگهدار

آسمون چشمات و بستی نمیبینی داره میره

کاش میشد غرور اشکام سر راه تو بگیره

میخوام با این ترانه بغض غزل وا بشه

دقیقه های بی تو گریه سراپا بشه

تا که نه قحطی عشق باشه و قحط بارون

فاصله من و تو با گریه دریا بشه

یاد تو

ای که بی تو خودم و تک و تنها میبینم

هر جا که پا میزارم تو رو اونجا میبینم

یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود

قصه غربت تو

                 قدر صدتا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با منه

                              داره عمر منو آتیش می زنه

کاش میشد با نگاه عاشقت بار دیگر زندگی آغاز کرد .

کاش میشد با طلوع چشم توتا فراسوی زمان پرواز کرد .

کاش میشد با قلم نقش تو را روی قاب قلب خود اعجاز کرد .

ای مسافر غریبه چرا قلبم و شکستی

رفتی و تنهام گذاشتی دل به ناباوری بستی

ای که بی تو تک و تنها توی این غربت سنگین

میدونم برنمیگردی شدی همرنگ دو رنگی

همه ی زندگی من اون نگاه عاشقت بود

چرا فکر کردی به جز من یکی دیگه لایقت بود

رفتی و ازم گرفتی اون نگاه آشنا تو واسه من

باقی گذاشتی التهاب لحظه هات و حالا من تنها نشستم

با نوای بی نوای چه غریبم بی تو اینجا ای غریبه بی وفایی

بنام خالق احساسهای پاک

سلام . امیدوارم که همه شما دوستای عزیزم خوب و خوش باشید .

از همه شما ممنونم که لطف کردین و بهم سر زدید . ( قربون همه شما برم )

از شما ممنونم که برام دعا کردین آخه یه جورای مشکلم حل شد .

خوشحالم که دوستای خوبی مثل شما دارم .

خیلی دوستتون دارم .  

در پناه خدا شاد و عاشق ، وفادار باشید .

به سراغ من اگر می آیید ،

پشت هیچستانم .

به سراغ من اگر می آیید ،

نرم و آهسته بیایید ، مبادا ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من .

بنام خدا

سلام . امیدوارم که همه شما دوستان عزیزم خوب و خوش باشید .

از همه شما خوبان ممنونم که به وبلاگ من سر میزنید و نظر میدید  .

ممکن چند وقت آپدیت نکنم. فکر نکنین دیگه نمیام نه !

 بازم مینویسم اما به خاطر بعضی مسائل چند وقتی نمیشه .

فقط یه چیزی ! برام دعا کنید . ممنون میشم .

خیلی دوست تو ن دارم .

به امید روزی که دوباره بنویسم .

 در پناه خداوند شاد و عاشق ، وفادار باشید .

آخرین برگ سفرنامه باران ،

                      این است :

که زمین چرکین است .

یادمان باشد کز امروز جفایی نکنیم ،

گر چه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ،

طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

تا شقایق هست

زندگی باید کرد