مرا به یاد بیاور
 
فكر كن
 
 تمام ثانیه ها را بگرد
 
 آنقدر كه دستهایت عبور زمان را
 
لمس كنند
 
 بگرد
 
 میان برگ های كهنه تقویم
 
 در ثانیه های نفس نفس
 
 در دقیقه های

 
بودن و رفتن
 
 روی خط صاف آرامش چشمانم
...

 
مرا یادت آمد ؟؟
!

 
ناله های آسمان
 
 درد ابر
 
 باد ، قاصدك
 
 شعرهای ناتمام من
 
نقطه چین های ترانه هایم ..........
 
مرا یادت هست؟!!؟؟
 
تنها از جنس پاییز
 
 یك قلب دنباله دار همیشگی گوشه ی نوشته هایم
 
گریه ، لبخند
 
 پیوند نگاهم با سنگفرش های خیس
...

 
مرا یادت آمد ؟؟!؟؟

از خدا خواستم عادتهای زشت را ترکم بدهد
خدا فرمود: خودت باید آنها را رها کنی
I asked God to take away my habit
God said, no
It is not for me to take away, but for you to give it up
از او درخواست کردم فرزند معلولم را شفا دهد
فرمود: لازم نیست، روحش سالم است، جسم هم که موقت است
I asked God to make my handicapped child whole
God said, no
His spirit is whole, his body is only temporary
از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند
فرمود: صبر، حاصل سختی و رنج است. عطا کردنی نیست، آموختنی است
I asked God to grant me patience
God said, no
Patience is a byproduct of tribulation. It isn't granted, it is learned
گفتم: مرا خوشبخت کن
فرمود: «نعمت» از من، خوشبخت شدن از تو
I asked God to give me happiness
God said, no
I give you blessings; happiness is up to you
از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نکند
فرمود: رنج از دلبستگیهای دنیایی جدا و به من نزدیکترت میکند
I asked God to spare me pain
God said, no
Suffering draws you apart from worldly cares and brings you closer to me
از او خواستم روحم را رشد دهد
فرمود: نه، تو خودت باید رشد کنی
من فقط شاخ و برگ اضافیات را هرس میکنم تا بارور شوی
I asked God to make my spirit grow
God said, no
You must grow on yours own! But I will prune you to make you fruitful
از خدا خواستم کاری کند که از زندگی لذت کامل ببرم
فرمود: برای این کار من به تو «زندگی» داده ام
I asked God for all things that I might enjoy life
God said, no.
I will give you life. So that you may enjoy all things
از خدا خواستم کمکم کند همان قدر که او مرا دوست دارد، من هم دیگران را دوست بدارم.
خدا فرمود: آها، بالاخره اصل مطلب دستگیرت شد
I asked God to help me love others, as much as He loves me

من تو را به کسی هدیه می دهم
که از من عاشق تر باشد و از من برای تو مهربان تر.
من تو را به کسی هدیه می دهم
که صدای تو را از دور، در خشم، در مهربانی،
در دلتنگی، در خستگی، در هزار همهمه ی دنیا، یکه و تنها بشناسد.
من تو را به کسی هدیه می دهم
که راز معصومیت گل مریم و تمام سخاوت های
عاشقانه این دل معصوم دریایی را بداند؛ و ترنم دلپذیر هر آهنگ، هر نجوای
کوچک، برایش یک خاطره باشد.
او باید از نگاه سبز تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی است؛ یا آن
دلی که من برایش می میرم، سرد و بارانی است.

ای.... ،ای بهانه ی زنده بودنم؛ من تو را به کسی هدیه می دهم
که قلبش بعد
از هزار بار دیدن تو، باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد.
همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنیایی حسرت به او خواهم بخشید؛
ولی آیا او از من عاشق تر و از من برای تو مهربان تر است؟آیا او بیشتر از
من برای تو گریسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولی، تو در عین ناباوری، او را برگزیدی...
می دانم... من دیر رسیدم...خیلی دیر...خیلی...
یك بار دیگر بگذار بی ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برایت تنگ می شود.
روزهایی که تو را نمی بینم، به آرزوهای خفته ام می اندیشم، به فاصله بین
من و تو،...
هر روز به خود می گویم کاش شیشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو می گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد

وقتی كه دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم.
وقتی كه دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی كه دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی او تمام كرد
من شروع كردم
وقتی او تمام شد
من اغاز شدم
و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی كردن
مثل تنها مردن

دکتر علی شریعتی

تا تو هيچ فاصله‌اي نبود
تا تو فقط من بودم

و از تو فقط من مانده بودم

هرجا که خالي بود تو بودي

و هرچه که پُر بود، شبيه دل من بود

اما تا تو يک دل هم يک دل بود

من براي اين دل کم بودم

...اما تو هيچ نبودي حتي کم

 «گلدان شکسته »

گلدان بلور شمعدانی

                       از ضربت کوچکی ترک خورد ،

بی آنکه صدائی آید از او

                             یک زخم عمیق جای لک خورد .

آهسته و نرم ، لکه زخم

                         هر روز خزید و پیشتر رفت

آهسته به گرد ظرف چرخید

                        وز گوشه کنار ظرف در رفت .

عصاره گل چکیده کم کم

                        با اینکه دگر شدست بیجان

نومید ز زندگیش کس نیست

                       « آهسته ، شکسته است گلدان » .

با قلب شکسته ، از سر رحم ،

                       آنان که بدو علاقه مندند

گریند به خاطرش نهانی

                      اما به رخش زنند لبخند

بر دوره ظرف ، لکه زخم

                     آرام و یواش ره کشیده است

وز داخل خشک گشته بوته

                     آب خنکش به ته رسیده است

امروز دگر به چهره او

                   تاریکی مرگ نقش بسته است

نازش نکنید تا بخوابد

                  دستش نزنید ، او شکسته است .

                       www.alireza79.blogfa.com 

سلام دوستان عزیز :

علیرضا و من خوشحال میشیم از وبلاگش دیدن کنید   

              السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین